یه کاسه آب، یه دنیا خواب

درود بر دموكراسي ايراني!

shulioparok — Sat, 13 Jun 2009 17:27:39 GMT

http://ghalamnews.ir/ هم فيلتر شد!

؟؟؟؟؟

shulioparok — Sat, 02 May 2009 12:11:30 GMT

بعضی حرفا خیلی روی ادم اثر می ذاره. حرفایی که به ظاهر اصلا اهمیتی ندارن ولی بدون اینکه کسی بفهمه تو رو داغون می کنه.

مثلا همین حرف شیما! ۲ ساعت از دستش ناراحت بودم، دقيقا ۲ ساعت، ولي بعد ديگه نه. هيچ ناراحتي ازش نداشتم. حتي كاري كردم كه اونم رو از عذاب وجدان در بيارم، ولي ۲ روزه هنوز ناراحتم. نميدونم از دست چي و از دست كي ولي از اين مي ترسم كه بايد از دست خودم ناراحت باشم و نيستم. شايدم هستم و نمي خوام به روي خودم بيارم!!!!

همين جوري!!!

shulioparok — Fri, 03 Apr 2009 10:56:18 GMT

امروز امتحانم عقب افتاد(البته با تصميم بچه ها نه استاد!!!) براي همين بعد از مدت ها اومدم وبلاگ گردي. همین جوری رفتم تو وبلاگ دولابی گروهی. نمیدونم چرا تصمیم گرفتم یه چیزی توش بنویسم( راستش وقتي ديدم اينقدر وقته هيچكي بهش سر نزده و چيزي ننوشته يه خورده دلم گرفت. حتی از اینکه خودمم user, password يادم نبود و مجبور شدم برم به نظرات خصوصيم سر بزنم و يه بار چك كنم دلگير شدم). دیوان حافظ رو به نیت یه شعر خوب برای نوشتن تو وبلاگ باز کردم، اين شعر اومد. ولي متأسفانه نشد وارد قسمت نويسندگان بشم. حكمتش رو نميدونم ولي چون قشنگ بود همين جا مي نويسم.

این نیز بگذرد

shulioparok — Wed, 01 Apr 2009 07:40:18 GMT

دیگه رسیدیم به آخرای تعطیلات. تعطیلات بدی نبود. خوش گذشت.

مخصوصا جشن ۱۱ فروردین. من از این جور کارای گروهی خیلی خوشم میاد، ولی متأسفانه توی رشته ای که درس می خونم این جور کارا برای بچه هاش تعریف نشده.

فقط یه کاری دیروز کردم که باعث شد آخر شب زیاد خوشحال نباشم.

خیلی ناخودآگاه این کار رو کردم. اصلا تصمیم نداشتم ولی شد دیگه.

از دست یکی ۶ ماه پیش ناراحت بودم ولی بعد از این مدت که دیدمش سلام نکردم.

از خودم ناراحتم که لااقل باید حق بزرگی ایشون رو به جا می آوردم ولی نشد. خوب حالا مهم نیست، دفعه ی بعد جبران می کنم.( البته به قول الهه چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی ولی شد دیگه).

همین که همه رو دیدم. دوستام، فرزانه که حاجی خانم شده، پروین، حتی همین ارشمیدوس خودمون که همون روز قبلش دیده بودم، روز جشن یه جور دیگه بود. همه چیز خوب بود. خوب خوب. از داشتن چنین دوستایی واقعا خوشحالم.

خدایا شکرت

خدا به دادم برسه که ۱۷ م امتحان دارم. هیچی هم نخوندم. دعام کنین.

پینوشت: ساعت ۴۰: ۱۹ همین امروز: به خودم افتخار می کنم( دلیلش بماند برای خودم)

يه سال ديگه

shulioparok — Fri, 20 Mar 2009 06:02:18 GMT

یه سال دیگه هم گذشت. سالها میان و میرن ولی...

امسال برای من سال نسبتا خوبی بود. با ادمای زیادی آشنا شدم که بعضیهاشون اثر زیادی روی زندگیم گذاشتن.

اولای سال بود که با ماری خانم آشنا شدم. هر چند هنوز نديدمش ولي دوسش دارم.

آشنا شدن با لطيفه يكي از اتفاقات بزرگ زندگي من بود. تأثيري كه روي زندگيم گذاشت برام باورنكردنيه.

و ده ها آدم ديگه اي كه تو اين سال باهاشون آشنا شدم و با خيلياشون هنوز رابطه دارم و با خيليهاشونم نه

توي اين يه سال آدمايي هم بودن كه از آشتايي باهاشون - چه اين سال و چه سالاي قبل- چندان راضي نبودم و خوشبختانه و يا متأسفانه تأثير بدي روي من گذاشتن. باعث شدن ديگه به هر آدمي نگاه مي كنم، انسان كامل فرضش نكنم تا اينكه خلافش بهم ثابت بشه. اينجوري حداقل هيچ وقت از گذشتم پشيمون نميشم

يه چيزا و كسايي توي بيمارستان ديدم كه به ايمانم به خدا كمك كردن. آدمايي خيليهاشون درمان شدن و خيليهاشونم....

مادري ديدم كه وقتي بچش داشت دنيا ميومد، بدون هيچ توجهي به دردش فقط خدا و حضرت ابولفضل رو آروم صدا مي زد. عشق مادري رو ديدم كه تو لحظه ي دردش، اروم با بچه اي كه داشت دنيا ميومد حرف ميزد و وقتي متولد شد، همونجا اسمشو گذاشت ابولفضل.

دختري ديدم كه به خاطر بيماريش ۲۰ سال از مادرش پيرتر به نظر مي رسيد و بزرگترين درد مادرش اين بود كه بچمو كجا ببرم؟ من تو خونه تخت ندارم كه جگرگوشمو روش بخوابونم، تازه هيچ كسم نيست كه كمكم كنه. من تنهاي تنهام!!!

مادري ديدم كه با نفت سوخته بود ولي نيومده بود بيمارستان تا بچش دنيا بياد ولي بعد از دنيا اومدنش ديگه نديده بودش و تنها آرزوش اين بود كه اونو ببينه و بتونه بهش شير بده و تنها چيزي كه خوشحالش مي كرد اين بود كه دردي نداشت و فكر مي كرد كه اين نشونه ي خوبي هست و خبر نداشت كه اين بدترين نشونه ي ممكنه.

هيچ كدوم از اون لحظاتي كه با دوستام خنديدم تكرار نميشه، اون لحظاتي كه شيما و ليلا ليواناي آبشونو روم خالي كردن و من نميدونستم چه چوري با اون وضع برم سر كلاس. لحظه اي كه خبر انتقالي شيما رو بهمون دادن، لحظه اي كه اختتاميه همايشي كه شب و روز براش زحمت كشيده بوديم به خير و خوشي تموم شد و ....

تمام لحظات تلخ و شيرين امسال گذشت و همشون يه عالمه خاطره برامون ساختن.

من كه همه ي اونايي كه بهم بدي كردنو بخشيدم. اگه منم به كسي بدي كردم لطفا منو ببخشه.

و يه خواهش ديگه، لطفا يادتون نره لحظه ي تحويل سال براي دوست از دست رفتمون "مريم"، پدربزگ سميرا و پدربزرگ بهناز يه فاتحه بخونين.

سال نو همگي مبارك

و من هنوز حیرانم.........!!!!!

shulioparok — Fri, 20 Feb 2009 06:35:23 GMT

این ترمم تموم شد ولی به جای خوشحالی....

پدربزرگ سمیرا سه شنبه فوت کردن........

پدربزرگ بهناز دیروز...........

ارغوان رفت.........

یعنی بازم می خواد اتفاقی بیفته؟

چه ساده در میان گریستن خویش زنده میشویم

و چه ساده در میان گریستن دیگران میمیریم

و در فاصله دو سادگی

چه معمایی میسازیم به نامه زندگی

كيا ميان لنگ لنگ بازي؟

shulioparok — Wed, 24 Dec 2008 21:11:18 GMT

یه مدتیه از دیدن فیلم و تلویزیون خیلی لذت نمیبرم.

یه مدتیه صبحای جمعه وقتی صدای عمو فتیلیه ها رو میشنوم از جام نمیپرم که ببینمشون.

خیلی وقته برای کسی sms غير كاري نفرستادم، نميدونم ديگه بقيه هم چرا برام نميفرستن.

چند ماهي ميشه دست به كتاباي شاه و پريوني كه تو بچگيم هر كدومو 100 بار بيشتر خوندم و حتي تا چند ماه پيشم وقتي به بي كتابي ميرسيدم يا از اون كتاباي غلمبه سلمبه خسته ميشدم، مخفيانه يه نگاهي به اونا مينداختم، نزدم.

حتي شور و شوق نوشتن، كه يه زماني آرزوم بود بنويسم و يه نويسنده ي بزرگ بشم هم داره تو سرم كم رنگ ميشه.

شايد همه ي اينا خوب باشه. نشونه هايي از بزرگي. نشونه هايي از گذشتن از دوران كودكي و بزرگ شدن فكر و دنيام.

ولي گه گاه تو خلوت خودم به اين فكر ميكنم كه همه ي اينا يعني دارم از دوران پاك و راحت كودكي جدا ميشم. دوراني كه همه ي فكر و ذهنم آرزوهاي بزرگي بود كه الآن كه بهش فكر ميكنم از بزگيشون ميترسم. دوراني كه نه از كسي بدم ميومد و نه كسي از من بدش ميومد.

اوج دعوايي كه داشتيم سر اين بود كه بغل دستي، روي پاكنمون نقاشي كشيده،اون وقت بود كه با چشاي اشكي رو ميكرديم طرفشو ميگفتيم« قهر، قهر، تا روز قيامت» ولي اونقدر دلمون كوچيك بود و آسونمون بلند كه صبح اول صبح، صف صبحگاهيمون ميشد روز قيامت و خدا خودش از ته دل آشتيمون ميداد، بدون اين كه خودمون بفهميم. تازه توي زنگ تفريح دوم يادمون ميومد كه ديروز قهر كرديم، زير لبي ميخنديديم و از پسته هايي كه مامان تو جيبمون ريخته بود، به هم تعارف ميكرديم.

ولي حالا چي؟ الكي، الكي كاري ميكنيم كه اون يكي ناراحت بشه. حالا يا باحرف يا با يه sms!!!

بعد از اينا است كه تصميم ميگيرم از فردا حتما سر ساعت 4 بشينم عمو پورنگ ببينم. آقاجون سليمونم شيرينه! ولي نميدونم چرا يادم ميره....

شايد طبيعت زندگي اينه. همراه روزا و زندگي، خيلي چيزاي ديگه هم ميگذره. نميخوام بگم با پير شدن پاكي و مهربوني محو ميشه، ولي ....

خدايا يعني ميشه يه بار ديگه تو زندگيم از لنگ لنگ بازي به اندازه ي...... لذت ببرم.

پينوشت: راستش به جاي اون چند نقطه هر چي خواستم بنويسم چيزي به ذهنم نيومد. شايد به اين دليل كه هر چي بزرگتر ميشيم لذت واقعي رو از دست ميديم تا حدي كه مصداق عيني نميتونيم نام ببريم. دل خودمونو به يه چيزاي ظاهري خوش ميكنيم. حداقل خوبه كه يه عده اي دلشون رو به چيزياي ظاهري مثبت خوش ميكنن. يه عده كه كمم نيستن و هر روزم ميبينمشون، دل خودشونو به يه سري گناهي كه هم عقل و هم شرع ميگه گناهه، خوش كردن. بعدم ميگيم چرا يه انسانايي با وجود عقل و پيغمبر در آن واحد بت ميپرستيدن؟؟؟ خنده داره نه؟؟؟؟!!!!!

به به!!

shulioparok — Fri, 05 Dec 2008 07:27:48 GMT

بالاخره روز همایشم گذشت. با همه ی خوبی ها و بدیهاش.

خاطره های خیلی قشنگی برامون به جا گذاشت، خاطره هايي كه در كنار ثانيه به ثانيش يه تجربه ي بزگ آفريده شد.

تمام سعي هممون اين بود كه به خوبي بگذره، و خدا رو شكر براي تجربه ي اول كه نه در مقايسه با خيلي از همايشا عالي بود.

فقط توي ثانيه هاي آخرش ....

يكي از بهترين قسمتهايش پيتزاي آخر شبش بود. جاتون خالي به دل هممون نشت. از همه نوعي پيتزايي سفارش داديم و يه عالمه خورديم. البته در طي اون يه جلسه ي بعد از همايش گذاشتيم كه ... باشه تا نتيجش كه معلوم شد ميگم.

دست همه ي بچه ها درد نكنه.

وقتی کتاب هدیه می دین تو صفحه ی اولش چی می نویسین؟؟

shulioparok — Sun, 09 Nov 2008 17:30:18 GMT

داشتم به یه هدیه فکر می کردم. من معمولا کتاب هدیه میدم، معمولا هم بقيه برام كتاب ميارن.

هر كي بهم يه كتاب ميده، اولش يه چيزي برام مينويسه. منم هميشه يه چيزي مي نويسم.

اولين كتابي كه هنوز خاطره ي هديه گرفتنش تو ذهنم مونده، از معلم كلاس دوم دبستانمه. اون به همه ي بچه ها يه قرآن هديه داد. اولشم با خط خودش براي هممون آرزوي خوشبختي كرده بود. يكي از دلايلي كه هنوز به يادشم، همين يادگاري هست كه بهم داده. هنوز اونو دارم.

همين دو هفته پيش داشتم كتاب شرح منطق الطير عطار رو كه رويا بهم داده بود ميخوندم كه يهو چشمم به جمله ي اول كتاب افتاد. يهو دلم واسش تنگ شد و يه sms پر و پيمون واسش فرستادم.

بامزه ترين چيزي كه اول كتاب براي يكي نوشتم كتابي بود كه به شيما دادم. متنش دقيق يادم نيست، ولي يادمه كه يه اتفاقي اون نزديكيا افتاده بود كه اونجا نوشته بودم.

آخرين بارم امروز سر كلاس دكتر وحيدي وقتي داشت اون عكساي ايران شناسي!!! رو نشون ميداد توي دفتر همه ي هم رديفيام نوشتم. حالا چي نوشتم بماند.

همه ي اينا رو براي اين گفتم چون امروز داشتم از كتابي كه ساجده براي تولدم حدود 5 سال پيش كادو داده يه شعر انتخاب مي كردم كه هيچ جمله اي اولش نديدم. يادم اومد كه چند بار ازم قول گرفت كه ببرم پيشش تا برام يه چيزي بنويسه ولي من يادم رفت. اين ننوشتنم خودش يه مثل خيلي از نوشتنا موندگار شد.

shulioparok — Mon, 27 Oct 2008 09:54:18 GMT

سلام.

چه زود یه ماه گذشتا. همه خوبید؟ محبوب، مهرناز، سميرا. تو چي ماري خانم، اون طرفا خيلي داره بهت خوش ميگذره ها بابا زود برگرد. الهه چي شده كه نيستي؟ حالا بعدا با هم حرف ميزنيم

راستش خيلي سرم شلوغ شده.يه چند تا كار نيمه تموم كه دارم، يه خورده هم جوگير شدم رفتم كلاس خارج از دانشگاه ثبت نام كردم از يه طف ديگه هم ADSLام تموم شده بود، هيچ جوريم وقت نميكردم برم تمديد تا اين كه امروز رفتم. اين شد كه نميومدم. البته حالا هم زياد وقت نميكنم بيام ولي خوب نه ديگه به اين درازا.

اين جمله رو مهناز گلم ديشب برام فرستاد. جالب بود. راستي همه دعاش كنين فوق ليسانس قبول بشه، هرچند احتمالا بدون آزمون بتونه بره ادامه بده

If you don't know what port you are sailing to ,no wind is favorable

SENECA